Zorg dat je adem niet stinkt

Leer toch eens flirten, mama!

Dat heeft mijn dochter jaren geleden al gezegd. Met van die rollende ogen, weet je wel? Zo van: Moet je daar nu zo oud voor geworden zijn?
Hoe begin je daaraan? vroeg ik.
‘Oogcontact, mama. Oogcontact.’
ik heb het nooit geleerd.

Je bent nooit te oud om te leren

Dat vertel ik nu aan mezelf. Met van die rollende ogen voor de spiegel, weet je wel? Zo van: Hoe begin ik eraan? En dan bedoel ik netwerken.
Plan A:  kom je kot uit en ga naar het Open Coffee netwerkevent in Syntra Hasselt. Naar Syntra rijden is niet het probleem, ik rijd er elke dag naartoe. De verwachtingen van koffie en koeken is een extra stimulus.

Plan B: 30 seconden lang contact met 3 mensen maken en dan zien we wel. Misschien eerst met een vrouwelijke deelneemster, dan met een leuke, artistieke vent en natuurlijk met Noël Slangen.  Hij is de gastspreker van vandaag en ik ben razend benieuwd hoe het met Betty, zijn vrouw en grote liefde, gaat.
Er zijn geen koffiekoeken.  Ik wacht bij de ingang op de eerste vrouw en loop dan maar even naar boven om dag te zeggen tegen onze docente.
De creatieve leuke man heb ik al gespot en onze docente kent hem persoonlijk. Ik mag een knuffel overbrengen. Dat is mijn stijl, op de man af.  Niets oogcontact, gewoon doen. Tussen ons in  is zijn fototoestel. Het is gigantisch.
Zin en onzin
Noël staat alleen bij de ingang van het auditorium. Hij straalt rust uit en is blij me te zien. Even écht contact dat ergens over gaat. Ik mag naar binnen en moet even niets meer. Luisteren naar dé allerbeste communicatieadviseur die ons land ooit gekend heeft. De man die het woord spindoctor sexy liet klinken.
Met de ogen van dating naar netwerken kijken
Dat zegt hij. Ik rol opnieuw met mijn ogen en denk: Niet opnieuw.
Ik kijk naar zijn spiekbriefje met 10 regels dat open en bloot op de tafel vooraan ligt. Hij is zo klaar, denk ik.

1. Ga niet met een rugzak vol doelstellingen naar een netwerkevent. (Die koffiekoeken streep ik door. Kruis erover.)
2. Begin niet onmiddellijk over seks, een relatie bouw je op vóór je ze consumeert. Of: wie niet vraagt, krijgt niets. (Alsjeblieft?)
3. Welk is het lief dat je nooit vergeet? Netwerken ontstaan in de vroegste jaren van je jeugd. (Ik denk aan mijn eerste lief, neen, hij is zelfs nooit mijn eerste lief geweest. En hij heeft me 2 maanden geleden gedefriend op Facebook. Op Facebook, dan nog. Zomaar, zonder reden.)
4. Praat niet de hele tijd over jezelf want de andere praat ook graag over zichzelf. (Misschien sharede ik teveel over mezelf op Facebook en heeft hij me daarom dedeletet?)
5. Tussen het begin en het einde van je pitch liggen tien vragen. (Ik heb er nu wel honderd en ze beginnen allemaal met waarom?)
6. Het is interessant als je iets persoonlijks vertelt (Niet dus! )
7. Zoek het juiste gen-der. (Misschien ligt daar het antwoord? Hij was ook zo verdacht knap.)
8. Iemand op een fuif binnendoen en hopen op een duurzame relatie werkt niet. Je eet pas met mensen als ze een klant zijn. (Wat bedoel je daarmee, Noël?)
9. Geef en je zult krijgen. (Huh?)
10. Zorg dat je adem niet stinkt en word niet dronken.

 

Ik neem me voor om vooral dat te doen als ik straks thuis ben. Met een kussentje en een glas wijn een beetje janken op de bank. Over zin en onzin van netwerken. Plan C: Kom je kot niet meer uit. Niemand ruikt dan dat je adem stinkt.

Photograph: Joke Hendrix

http://www.hbvl.be/cnt/dmf20171027_03156324/vijf-jaar-open-coffee-in-hasselt

Ghost Church

I really don’t know how you will ever get to this place. I don’t even know how we got there ourselves. We just started in Borgo Riola Vecchia and on our way to the mountain top, there  it was: the church we always wanted to find. During two years we are seeing the church top in the distance, on our way from or to Bologna.  You can spot the church top on the SS64 from Vergato to Porretta before you drive through the tunnel. We just couldn’t find it before, we did try. Serendipity exists.

 

 

And then, we finally got there. We had to risk the blackberries and in a couple of weeks you wouldn’t be able to get through anymore. We don’t know what happened to this place. It was completely in ruins. Was it the war? Was it just another abandoned place? It will stay a mystery. And as an Italian guy told us a week ago: we’d  rather keep it that way.

If ever you want a location to make a movie, or a photo shoot, don’t look for this place. Dream of it , picture it and go. I hope you will get there.

Hannibal on Route 66

Cutigliano

Dit schitterende middeleeuwse dorp heeft alle getuigenissen van het verleden bewaard. Het is gebouwd langs een belangrijke weg die zelfs door de Longobarden werd gebruikt en die de passo Arcano overschreed als toegang naar het noorden.

Vanaf 1368 werd Pistoia zetel van de Magistratura della Montagna en strategisch gezien is Cutigliano de meest geschikte plek voorde Capitanato.
Nauwe straatjes omsluiten oude paleizen en monumenten. Het belangrijkste punt van het dorp ishet plein van het gemeentehuis met het Petroniumpaleis (Palazzo del Pretorio) of de Kapinteinen van de Berg. Het Palazzo werd opgericht aan het einde van de veertiende eeuw en tijdens de volgende eeuwen verder uitgebreid. Op de oude muren van het Palazzo zie je de terracotta wapensvan de Kapiteinen die de rechterlijke macht uitoefenden terwijl het grote wapen van de Medici met de insignes van de paus LeoneX boven het gebeeldhouwde portaal uitsteekt.

We drinken van het water van de bron bij het paleis en keuren het goed.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Even buiten het dorp in de kerk van San Bartolomeo kunnen we nog Florentijnse schilderwerken uit de 17^de eeuw zien, maar we vinden de oude eik veel mooier. Maar dat is louter persoonlijke voorkeur.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Abatone

In dit gebied is Hannibal de Alpen overgetrokken om Etruria binnen te vallen. Hij stak de Apennijnen over op een hoogte van 1798 m boven de zeespiegel.

In 1766 begon de constructie van de weg ( die al in het begin van de eeuw  ontworpen was) en die het Groothertogdom Toscane en het Hertogdom van Modena via de Apennijnen met elkaar verbond. De laaggelegen weg was de Sarrabassa vanuit Modena , Boscolungo volgens de Toscanen en zo werd de Passo Abetone geschapen.

Het project was voorbereid door Pietro Giardini vanuit Modena en Leonardd Ximenes vanuit Toscane. Deze laatste geeft zijn naam aan de weg: Via Ximeniana. Nu Route 66.

Ondertussen hebben we het vergelijkend wateronderzoek opgegeven.

Van slagveld tot wapenfabrieken Campo Tizzoro

Campo Tizzoro

Even een historisch intermezzo want in dit dorp willen we gewoon een echte espresso drinken. De temperaturen zijn ondertussen opgelopen tot 35 graden en we hebben al een waterbuik van het vergelijkend wateronderzoek.

De naam  Campo Tizzoro (vaak geschreven als Campotizzoro) schijnt afgeleid van Theasurus Campus of schattenveld. Misschien een referentie naar het eerder vermelde verhaal van Catilina. Het kan ook verwijzen naar het woord  “tizzi”, een afkorting van tizzon omwille van de brandstapels om de lijken te verbranden. Andere interpretaties zijn natuurlijk: strijdveld of kampplaats.

De slag van Pistoia

Campo Tizzoro is het slagveld waar de slag van Pistoia plaatsvindt. De slag van 62 voor Christus draait rond de samenzwering van Catilina . Catilina en zijn hele gevolg worden gedood door luitenant  Gaius Antonius Ibrida , in dienst van de consul Marcus Petreio.

In 1910, aan de vooravond van de oorlog wordt Campo Tezzoro de productieplaats voor vuurwapens. Daardoor ontstaat een stedelijke structuur ontworpen voor arbeiders.

In 1915 bouwt  het Italiaanse Metaallurgie Bedrijf Campo Tizzoro een spoorweg voor het transport van ijzererts tussen de moederfabriek en het station van Pracchia. (Stoomtrein).

Deze wapenfabrieken zijn van ongekend belang tijdens de wereldoorlogen en bleven de voornaamste verwerkingsfabrieken voor brons, koper en aluminium. De fabrieken bleven de belangrijkste werkgever voor de bergbewoners tot de sluiting in 2006.

Ondergronds netwerk

We vragen aan de ober wat we beslist moeten weten van dit dorp. De jongeman vertelt ons dat onder onze voeten een ondergrondse stad loopt die dateert van de wereldoorlog.
Natuurlijk, het gebied moet echt wel te lijden gehad hebben van bombardementen als er een wapenfabriek staat.

In de rotsen onder het dorp zijn galerijen uitgehouwen tot een diepte van 15 tot 30 meter. Toegang daartoe vormden 9 putten beschermd met gewapend betonnen koepels, die strategisch geplaatst waren voor de verschillende segmenten van de fabriek.

Binnen een tijdsbestek van 3 minuten konden 6000 arbeiders evacueren en onderduiken. Het veiligheidssysteem is uitgerust met 6000 zitplaatsen, een eerstehulppost, een kapel en toiletten.

De putten zijn waterdicht met luchtcirculatie en airco in het geval van gifgasaanvallen. Het tunnelsysteem is uitgerust met een autonoom elektriciteitsnetwerk in noodgevallen.

Dat hebben we dus allemaal niet gezien. En het water hebben we dit keer overgeslagen.

 

San Marcello Pistoiese

San Marcello Pistoiese is al vanaf eind achttienhonderd een toeristisch zomerverblijf. Het dorp ligt tegen een heuvel aan het dal van de Limestre.

Het dorp dateert uit de romeinse tijd en vertelt de geschiedenis van de strijd tussen Cutigliano (lees verder) en San Marcello voor de zetel van de Capitanato della Montagna (lees verder wie die strijd won) . De romaanse kerk onderging veranderingen in de XVIIde en XVIIIde eeuw.

Heerlijk bronwater.

 

Route 66 in Italia

Pracchia

We spreken af dat we een vergelijkend brononderzoek doen. Dat betekent dat we bij elk bergdorpje bij een kerk stoppen, op zoek naar de bron. Ik weet zeker dat er bronnen zijn, het enige wat we moeten doen is lege plastic flesjes meenemen en een dikke zwarte marker, zodat we weten uit welke bron we water geschept hebben.

De eerste stop is Pracchia. Het toponiem Pracchia is afgeleid van het Latijnse Pratia, dat weide, veld of grasveld betekent.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het dorpje is een oude zetel van het Toscaanse groothertogdom van Toscane en van de Pauselijke Staat. De ruine van de kasteeltoren kan je nog zien even buiten het dorp langs de weg naar Orsigna. Vanaf deze toren heb je een overzicht op  de hele omgeving met wegkruisingen, spoorwegen en rivieren overzien.

Rond de 16^de eeuw, in 1542, werd hier reeds ijzer ontgonnen (Maresca en Orsigna). De eerste ijzerbewekingsfabrieken werden opgericht om het ijzererts uit Elba en de Maremma te verwerken. Samen met  en de ijzerindustrie vanuit het eiland Elba Het productieproces wer eenvoudiger door de waterkracht van de Reno en de bossen die voor het nodige (brand)hout zorgden om te stoken. Tegelijkertijd worden de eerste huizen voor de arbeiders opgericht. Het gebied was eigendom van de hertogen van Toscane (Ferriera) tot het hele domein aangekocht werd door de Sabatini familie uit Pracchia.

In het centrum van het dorpje is de fontein. Het water smaakt naar ijzer. Ijzernijverheid was dan ook nooit ver weg in deze streek waar de werken aan de spoorweglijn werk verschafte aan de hele streek.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De Medici-famile richtte een kapel op, opgedragen aan San Lorenzo in 1687. De parochiekerk van San Lorenzo is nog altijd  een parel van eenvoud. Ook buiten het kerkje is er een bron. Lekker water, met een vleugje ijzer.

Pontepetri

De geschiedenis van dit gehucht begint in het midden van de jaren 1600 net zoals het ontstaan van Pracchia. Wellicht was er al een nederzetting voor die tijd. Het dorpje wordt belangrijk nadat Leopold van Lorraine er een weg aanlegt: de Ximeniana.

In januari 62BC worden Catilina en honderd van zijn volgelingen  door het Romeinse leger in de buurt van Pistoria  (het huidige Pistoia)  onderschept. Catilina sterft in de strijd en zijn lichaam wordt in de rivier gegooid. De geschiedenis schrijft dat de strijd plaats vond bij het dorp Campo Tizzoro waar de twee rivieren (Meresca en de Reno) samenvloeien.  Deze plek werd het latere Pontepetri.

De patroonheilige van het dorpje is Sant’Anna.  Onder de brug ontdekken we nog oude wasbekkens, maar dat het wasbekkens zijn , is alleen maar een vermoeden.

Het water van de bron bevat te veel kalk. Afgekeurd dus!

Castiglione dei Pepoli or Castiglione dei gatti?

In the Apennines south-east of Bologna , just after San Benedetto Val di Sambro you find Castiglione dei Pepoli. This village is situated between the highest mountains of the area: Monte Gatta  (1158 m), Monte Bagucci, Monte Coroncina and Monte Tavianella.

No, you would never go to Castiglione dei Pepoli. It takes a hell of a time to get there and you’re in the middle of nowhere. Why would you. You are a passer-by, traveling through and moreover it is siesta time. Nothing to eat or drink and all the shops, if ever there are, are closed. But something in my brain flickered when I saw centro storico. Later, I thought, later, if we pass again along this road.

So after the visit to the Santuario in Boccadirio, and on the way back, we passed Castiglione dei Pepoli. By that time I sure wanted a stop because I would be too early at the Lago Sulviava.

http://www.storiaememoriadibologna.it/castiglione-dei-pepoli-bo-597-luogo

Castiglione dei Pepoli. Oasi di pace, you read on the webpage of the place. It has been different once. In the 12^th century  the area belonged to the feudal lordship  Alberto di Prato and Mangone. In 1340 the area was sold to the Lords of Pepoli, hence the name. But it wasn’t before 1863 that this name changed. Before the little town was called Castiglione dei Gatti.

The South African War Cementery  on the outskirt of the village and the War Memorial in the centre remind every visitor of the South African Division which liberated Castiglione in September 1944.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

The Paolo Guidotti Cultural Centre includes a library and a Sala della Terra where you discover the archeology and minerals from the upper Bologna Appenines. One room is devoted to the traditional manufactures and the 19^th century life in Castiglione.

 

If you are interested in railways, you can also find all info about the workers and their efforts to build the Great Tunnel of the Apennines (Bologna-Florence railway).

Where peace still exists : Boccadirio

In the hamlet Baragazza you find the Sanctuary of Madonna di Bocca di Rio. This place of Marian devotion since late ‘400 with a Renaissance cloister from ‘600, is definitely one of the most beautiful and popular places of worship in the Bologna Apennines.

Always when I arrive in such a place, I go and look for the water that inevitably has to be there, otherwise people could not survive in these far-of-the world places.  There is plenty of water. The springs just spring all around you and a degustation of water tells me it is holy. Maybe that’s why there is this sanctuary in the first place. But history tell us something different, or rather, legend does.

As the legend tells, in 1480 on July 16 two shepherds, Cornelia Evangelisti and Donato Nuttini, saw a miraculous apparition of the holy virgin, who asked them to build a temple in her honour in that forest. That’s how the legend explains the origin of this sanctuary, one of the most famous in the Apennines and destination of pilgrimages from all parts of Italy : in the spot where the apparition took place a little temple was built, then expanded at the end of the 16 th cent. and of the 18 th cent. until finally Venturoli gave it its current form.

Sometimes you have a feeling that you don’t visit the place, BUT THAT THE PLACE VISITS YOU. This is exactly what happens when you walk into the cloister. You get greeted as an old acquaintance by one of the monks, who shuffles outside with a waste bag in his hand. He makes a little joke just to welcome you.

And then all talking just stops. You whisper, or just don’t talk anymore and open all your senses.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

At last, when you hesitantly enter the church, the peace embraces you and a woman’s prayers to the virgin enfold  you.

Mi alzero e andrò da mio Padre e gli dirò: Padre, ho peccato.

Luca, 15, 18

Entering the Capella delle Confessioni, where there is always a priest present, you can hear other people coming in, joining the prayer so the words rise to the arches and vaults of the magnificent church. The prayer from so many souls humles you and you leave the church the head bent.

One way or the other I don’t have the feeling that the water that cleanses you. The whole place purifies you.
No wonder this place is a much travelled to pilgrimage resort.

 

Passo del Tabernacolo

It is definitely charming when you go out on a Sunday and visit the little borgos. You can take the locals unaware. Not that you do that on purpose, oh no. You happen to be there , taking a stroll while you hear the mountain people in the very little gelateria in the borgo. The only gelateria, mind you. At the same time this gelateria is also the only bar-tabaccheria of the village. I’m talking of Fossato, in the county Cantagallo. If you are lucky, young people living there will greet you. The older people just look suspicious. What do you understand of our life? Get your own. 

You happen to pass by Fossato  when you drive on the Passo del Tabernacolo. Don’t ask me why this little chapel (Tabernacolo di Gavigno) on the top of the mountain is called that way. I really don’t know and till now I haven’t found out.

 

Also a must is the borgo Gavigno and the church of San Agostino. Well, church is a little bit exaggerated. Although the place is so peaceful and serene that you keep your voices down when passing.

 

As always where there is a church, there is a spring in the neighbourhood. Those locals keep their spring for themselves and right they are. The only agritur is mostly closed except on a Sunday noon after church. Better get there on time and taste the local beer and deer.

Stagno. Where the earth meets the sky.

Before 1972 you could only arrive there on foot. Now you can drive your car in front of the –real small- parking lot in front of  the belltower and the San Michele Arcangelo church. The Longobards who settled here in the VI century worshipped their god of war, the archangel Michael, who was worshipped as the protector and god of war.

An ancient fortress that protected the Longobardi stronghold doesn’t exsist anymore.  But the legend lives on and you can breathe the ages in the quiet surroundings on top of the mountain overviewing the artificial lakes of Suviana and Brasimone. It is not the view that will take your breath, it is the experience walking back in time that you will not forget.
In 1098 Umberto da Stagna was the gouvernor of the place in the name of Matilde di Canossa, one of the most powerful women of her era. .

The Longobardi house of the Stagni ruled the region till 1306 when the Count di Panico became the ruler of the castle of Stagno. Differenrt houses lived in Stagno till 1522 when Stagno finally fell under the government of the province of Bologna.

Avoid this place in the summer months, because even this little paradise that touches the sky has been discovered. But out of the season, you will experience absolute silence, a serenty you will never experience elsewhere and absulutely no living soul in the place. Yes, they are, but they prefer the total private space above the disturbance of tourists.

There was a reason why the prefered to live in the most secluded place in Italy, far above the world. Please respect their peace.

Certaldo, the little town of Boccaccio

The little medieval town of Giovanni Boccaccio

The old town of Certaldo Alta is all pedestrian and you can reach by car, on foot along an ancient medieval road or by cable car. Boccaccio lived there in the last years of his life and died there in 1375. And indeed, when you walk in the cobbled streets, and there are not too many tourists, you might expect that suddenly there will be a donkey or a horse with some merchant on it, or a priest traveling to the Church of the Saints Thomas and Prospero next to the Praetorian Palace.

The clock on the tower dates from 1484 and the brick façade and battlements are the most photographed monuments.

What you might not know and maybe it is of no interest to you is that the red onion is originally from Certaldo and it also carries that name;: The Certaldo onion. Boccaccio mentions it in the sixth book of the Decamerone. The Certaldo onion is classified into two varieties: the statin harvest in summer, with a light purple colour and sweet taste and the Vermina collection in fall with an intense red colour.

 

“Certaldo, as you may have heard, is a burgh of Val délsa situate in our country, which, small though it be, was once inhabited by gentlemen and men of substance. And thither, for that he found good pasture there, one of the friars of the order of saint Anthony was long used to resort once a year, to get in the alms bestowed by simpletons upon him and his brethren. His name was Fra Cipolla and he was gladly seen there, no less belike, for his name sake than for other reasons, seeing that these parts produce onions that are famous throughout all Tuscany”

(Giovanni Boccaccio, Decameron – VI, 10- 1866, translation by John Payne)

It also explains the coat of arms: a red onion on a white field, marking these district’s principal product. You can see it painted in the great hall of the Palazzo Vecchio.